De mensen die deze blog al langer lezen, weten dat ik nog niet helemaal uitbehandeld ben. Elke keer als ik tijdens de Oud & Nieuw-blog schrijf over mijn plannen op schisisgebied, heb ik het over deze operatie. Ik bleef het maar uitstellen en uitstellen. Maar nu is het zo ver. De knoop is doorgehakt. In deze blog ga ik jullie vertellen wat de aanleiding was om deze knoop door te hakken, wat nou eigenlijk het probleem is aan mijn linkeroor en welke operatie er gaat plaatsvinden.

De aanleiding

Afgelopen Pinksterweekend ben ik een weekendje weggeweest naar de Ardennen. Het was prachtig weer: 30 graden en een lekker zonnetje. We zaten aan een beekje waar we in konden zwemmen. Ik ben al jaren voorzichtig met water en sla het zwemgedeelte eigenlijk altijd over. Ik zag mijn schoonfamilie op banden het beekje afdrijven en wilde dat ook graag. De eerste keer ging dit goed, maar de tweede keer kiepte ik om en kwam ik met mijn hoofd onder water. Dit was ook de eerste keer in jaren dat ik mijn zwemoortjes niet in had. Ik was al jaren niet meer met mijn hoofd onder water geweest.

Terwijl ik onder water was, kreeg ik een soort error. Dit had ik al zo lang niet gehad dat ik in een soort paniekstand schoot. In eerste instantie wist ik niet eens meer hoe ik weer boven moest komen, maar uiteindelijk lukte het. Ik denk dat ik nog geen vijf seconden onder water was, maar het voelde voor mij ontzettend lang. Op het moment dat ik bovenkwam, voelde ik meteen een intense pijnscheut in mijn linkeroor. Dit is het oor waar het gat in mijn trommelvlies zit. De pijn bleef maar aanhouden. Ik had zoveel pijn dat de tranen in mijn ogen sprongen en ik wist eigenlijk al hoe laat het was. Een paar uur later kwamen er zowel water, pus als bloed uit mijn oor. Ik hoorde ook amper. Eigenlijk heb ik dat hele weekend niet meer kunnen genieten. Ik had pijn en ik had stress. Wat als ik nog meer gehoorverlies zou krijgen? Had ik mijn oorprobleem nog erger gemaakt?

Een lange tijd was ik mijn schisis ‘vergeten’. Ik word niet meer gepest, ik heb geen pijn, geen operaties meer, geen ziekenhuisafspraken meer en er wordt bijna niet meer naar gevraagd. Mijn schisis was gewoon een onderdeel van mijn leven geworden waar ik niet meer iedere dag bij stilsta. Wat deze gebeurtenis voor mij extra intens maakte, was dat ik me ineens weer even de ‘schisispatiënt’ voelde. En dat vond ik eigenlijk pijnlijker dan mijn oor zelf.

Direct toen ik thuis was, belde ik de huisarts. Zij zag tijdens het bezoek meteen dat het een middenoorontsteking was. Ik kreeg antibiotica en de huisarts gaf aan dat ik terug moest komen als de pijn niet minder werd.

Jaren geleden heb ik antibiotica gekregen voor een oorontsteking die uiteindelijk een schimmel bleek te zijn. Deze schimmel heeft ondertussen een boel schade aangericht, waardoor ik tot op de dag van vandaag nog steeds moet dealen met het gehoorverlies. Misschien verklaart dat ook wel waarom ik nu zo ontzettend bang was dat de antibiotica niet zou aanslaan. Twee dagen later zat ik dus alweer bij de huisarts. Ze gaf aan dat het er rustiger uitzag in mijn oor. Ik maakte mijn antibioticakuur daarna af, ging weer iets beter horen en de oorontsteking was binnen twee weken weg. Dit was een enorme opluchting voor mij.

Ondanks dat de oorontsteking best snel was genezen, besloot ik toch een afspraak te maken in het ziekenhuis. Dit deed ik om twee redenen. Ten eerste wilde ik weten of de oorontsteking van afgelopen zomer nog meer invloed had gehad op mijn gehoor. Ten tweede wilde ik de mogelijkheden om mijn oor te laten opereren toch nog een keer bespreken. De KNO-arts die mij altijd behandelde, is een paar jaar geleden overleden. Daarna ben ik eigenlijk nooit meer teruggeweest. Ik had een goede klik met hem. Hij was gespecialiseerd in schisiskinderen, zat ook in het schisisteam en kende mij al sinds ik een baby was. Daarom voelde het ook gek om een afspraak te maken met de KNO-arts die zijn plek had overgenomen.

Ik ben als kind, als puber en als jongvolwassene al veel onder het mes geweest. Misschien was dat ook wel de reden dat ik deze operatie steeds voor me uit bleef schuiven. Ik was klaar met al die operaties. Tegelijkertijd begon ik me steeds meer te realiseren hoeveel last ik in het dagelijks leven eigenlijk van mijn oor had.

Het probleem

Uit de gehoortest kwam een forse gehoorschade aan de linkerkant. Zeker voor iemand van mijn leeftijd. Dit wordt veroorzaakt door een groot gat in mijn trommelvlies. Eigenlijk is het gat zo groot dat er nog maar een klein buitenste randje over is. Hierdoor kunnen trillingen (geluid) niet goed worden doorgegeven aan de rest van het oor. Na het trommelvlies komen de gehoorbeentjes, dit zijn er drie. Je hebt de hamer, het aambeeld en de stijgbeugel. Het aambeeld is bij mij ook wat beschadigd, waardoor de trillingen niet goed aan de stijgbeugel worden doorgegeven. Daardoor komen de trillingen niet goed bij het slakkenhuis en hoor ik dus aanzienlijk minder. Dit is niet iets dat veroorzaakt is door de laatste oorontsteking. Hier loop ik al een hele tijd mee rond.

Het gehoorverlies is niet fijn. Zeker niet in het dagelijks leven. Vaste lezers weten misschien dat ik voor de klas sta. Ik hoor leerlingen niet goed, zeker niet als er ruis op de achtergrond is. Daarnaast hoor ik niet goed waar het geluid vandaan komt. Als een leerling aan de linkerkant van de klas praat, kan ik gerust een leerling aan de rechterkant corrigeren. Leerlingen die wat zachter praten, hoor ik al helemaal niet.

Dit geldt niet alleen voor mijn werk, maar ook in mijn persoonlijke leven heb ik er last van. De tv moet hard, ik versta je niet als er muziek, een stofzuiger of ander geluid op de achtergrond aanwezig is en in een druk restaurant doe ik meestal maar alsof ik het gesprek kan volgen. Ik ben elke avond moe door de hoeveelheid concentratie die ik nodig heb om mensen te verstaan.

Naast het gehoorverlies mag ik ook al jaren niet met mijn hoofd onder water. Ik ben panisch in de buurt van water (en afgelopen Pinksteren ben ik er weer achter gekomen waarom). Zodra ik water in mijn oor krijg, leidt dit bij mij bijna altijd tot een middenoorontsteking. Douchen doe ik dus ook al sinds mijn 15e (dus al 13 jaar) met speciaal aangemeten oortjes.

Als laatste heb ik zonder oortjes eigenlijk altijd last tijdens het fietsen. Door de kou en de wind krijg ik dan snel last van mijn oor. Omdat er een groot gat in mijn trommelvlies zit, is mijn oor veel gevoeliger voor deze prikkels. Dit veroorzaakt dan een stekende pijn tijdens het fietsen.

De operatie

Tijdens de operatie wordt er niks gedaan met het aambeeld. Dit geeft alleen maar meer risico op complicaties en dat wil ik juist voorkomen. Achter mijn oor wordt een stukje weefsel weggehaald en met dit vlies wordt het gat dichtgemaakt. Het gat is enorm groot, zoals ik net al uitlegde. Hierdoor is er een kans dat het vlies niet goed aansluit. Het kan zelfs worden afgestoten en dan is de operatie ‘mislukt’. Maar zelfs als het vlies wel goed aansluit, is er geen garantie dat mijn gehoor ook daadwerkelijk zal verbeteren. De kans bestaat dus dat ik deze operatie onderga en er uiteindelijk nauwelijks iets verandert. Ik ben me ervan bewust dat die kans erin zit. Toch wil ik het proberen. Ik hoop dat het iets doet. Al is het maar een kleine gehoorverbetering.

Echt onder water zwemmen zal er voor mij niet meer inzitten, gaf de arts aan. Toch valt er volgens haar wel winst te behalen. Misschien kan ik na de operatie zonder oortjes douchen. Of ik dat vervolgens ook echt durf, is natuurlijk nog een tweede vraag. En als het vlies goed aansluit, is er misschien ook een kans dat ik weer zonder oortjes kan fietsen zonder die vervelende pijn.

Hoe nu verder?

De vragenlijst voor de anesthesist is ingevuld en goedgekeurd. Nu is het wachten op een datum. Ik verwacht dat de operatie begin volgend jaar zal plaatsvinden. Er zal dus zeker nog een vervolg komen op deze blog.

Terwijl ik wacht op het telefoontje van de planning, is ondertussen ook het nieuwe schooljaar weer begonnen. En ondanks dat ik de vakantie heerlijk vond, vind ik het ook weer leuk om te beginnen. Mijn eerste indruk is goed. Mijn mentorklas is leuk en dit jaar geef ik zelfs tien klassen biologie; bijna de gehele onderbouw.

Tijdens de kennismakingsweek deden we een soort ‘speeddate’, waarbij ik met de leerlingen kletste en zij ook met elkaar. Elk gesprek duurde twee minuten en iedere ronde stond er één bepaalde vraag centraal. De vraag van deze ronde voor mij en deze leerling was: ‘Wat is iets wat bijzonder is aan jou?’ Ik stelde de vraag aan de leerling. De leerling antwoordde: ‘Ik hoor niet goed. Dit komt omdat er een gat in mijn trommelvlies zit. Ik ben hier vorig jaar voor geopereerd, maar deze operatie is helaas niet echt gelukt.’

Ik wist niet wat ik hoorde. Net nu ik er zelf zo mee bezig was, had ik ineens een soort lotgenootje gevonden. De leerling en ik praten er nu af en toe over tijdens de les. De leerling geeft me tips, zoals: ‘Koop een lekker warm deken en een goed boek, want na de operatie kun je niet zoveel.’

Ik vind het fijn om er met de leerling over te praten en we kunnen er ook om lachen. Dit is ook iets wat mijn werk zo mooi maakt. Werken met kinderen, gesprekken hebben over het leven en vervelende onderwerpen soms gewoon even luchtig kunnen maken. Helaas heeft de operatie voor deze leerling niet zoveel gedaan. Maar ik houd alsnog hoop! Wie weet hoor ik straks wel van welke kant het geluid tijdens de toets vandaan komt. 😉