De mensen die deze blog al langer lezen, weten dat het inmiddels een traditie is om rond oud en nieuw terug te blikken op het afgelopen jaar. Ook dit jaar stond in het teken van drukte en veranderingen, iets wat we ongetwijfeld allemaal hebben ervaren. We kijken terug op de mooie en positieve momenten, maar blikken ook vooruit op de doelen die we hebben, zowel op persoonlijk gebied als voor de blog. Natuurlijk wensen we al onze lezers een heel gelukkig 2026. We gaan er weer iets moois van maken! Veel leesplezier!

Anne

Vorig jaar begon ik mijn blog met de constatering dat er in 2024 weinig in mijn leven was veranderd ten opzichte van 2023. Dit keer kan ik jullie vertellen dat er juist heel veel is gebeurd. Het was een turbulent, maar ook een fantastisch jaar. Een jaar waarin ik na negen jaar eindelijk weer terugging naar Amerika, en een jaar waarin ik mijn eerste huis kocht en verbouwde. Een jaar waarin mijn werk te maken kreeg met bezuinigingen en ik veel stress heb ervaren, zowel op mijn werk als daarbuiten. Een jaar vol ups en downs, maar vooral het begin van een nieuw hoofdstuk.

Toen ik negen jaar geleden voor een half jaar naar Oregon (VS) vertrok, blogde ik ook al. Het was de mooiste tijd van mijn leven en al die jaren was het mijn droom om er nog eens terug te gaan. En nu was het eindelijk zover: een maand lang met een camper rondreizen langs de westkust van Amerika. We begonnen in Oregon, waar ik mijn gastgezin weer zag. Ik vond het super spannend om ze weer te zien, maar op het moment dat ik Katie zag, was alles meteen weer zoals vanouds. Ik heb daar geweldige dagen gehad en heb elke avond tranen gelaten van geluk. Het is bizar hoe fijn ik me nog steeds bij deze familie voel.

Daarna gingen we verder. Ik denk dat ik wel een boek kan schrijven over alles wat ik heb meegemaakt, maar de echte hoogtepunten voor mij waren: wandelen door de straten van Los Angeles, naar de casino’s in Las Vegas, een baseball wedstrijd bijwonen, en de prachtige hikes in onder andere Yosemite, Redwood Forest, de Grand Canyon, Bryce Canyon, Horseshoe Bend en de Antelope Canyon. Uiteindelijk heb ik ook de halve marathon in San Francisco gelopen. Het hardlopen ging het afgelopen jaar met ups en downs, maar ik ben super trots dat ik deze halve marathon heb gelopen. Twee uur lang heb ik alleen maar genoten. Ik denk nog vaak terug aan dat moment.

En dan het huis. Een fantastisch mooi huis, gelegen aan het bos. Een droom die uitkomt. Toch kwam daar ook veel onzekerheid bij kijken. Vragen als: heb ik wel de juiste keuze gemaakt? Ga ik hier wel aarden? Deze gedachten spookten avondenlang door mijn hoofd. Gelukkig kan ik nu schrijven dat ik steeds meer begin te wennen, zeker nu de verbouwing er bijna op zit. Het is gewoon een nieuw hoofdstuk en ik ben niet zo goed met veranderingen. Ik ben vooral erg dankbaar dat ik deze stap heb kunnen maken.

Op blog- en schisisgebied stond het voor mij dit jaar een beetje stil. Daar baal ik zelf ook van, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik het vaak te druk heb om even stil te staan en te beseffen (en op te schrijven) wat er allemaal is gebeurd. Ik ben ontzettend druk geweest en heb weinig rust genomen. Een voornemen voor dit jaar is dan ook om de blog weer wat meer op te pakken en meer tijd te besteden aan hobby’s, in plaats van altijd maar door te denderen met werk en me constant maar willen bewijzen.

Een andere struggle is natuurlijk mijn gehoor. Helaas heb ik echt het gevoel dat dit steeds slechter wordt. Ook mijn omgeving merkt dit en het zit me vaak in de weg. Toch voelt de stap richting een operatie voor mij nog te heftig, maar wie weet ben ik er komend jaar wel klaar voor.

Al met al was 2025 een geweldig en bijzonder jaar. Ik kijk uit naar 2026 en alle nieuwe dingen die op mijn pad zullen komen. Ik wil iedereen een heel gelukkig en gezond 2026 wensen. Vergeet vooral niet te genieten en maak je niet te druk, want daar is het leven veel te kort voor (dit wordt in ieder geval mijn mantra voor 2026 😉).

Ruben

Onze Golden Retriever-pup van elf maanden werd eind december voor het eerst loops. De loopsheid bij een teef bestaat uit vier fasen: pro-oestrus (voorbereiding, bloeden, geen dekking), oestrus (vruchtbaar, dekking mogelijk), metoestrus (herstel, schijndracht mogelijk) en anoestrus (rustperiode). Ik had me nooit kunnen voorstellen dat ik ooit een menstruatiebroekje voor mijn hond zou kopen, laat staan het ‘padje’ daarin zou moeten vervangen. Toch zat ik daar: op de grond, naast mijn humeurige hond. Even moest ik lachen om de situatie, want deze pup heeft mijn jaar gemaakt.

2025 was namelijk een tamelijk rustig jaar, waarin mijn vriendin en ik echt konden aarden in Gouda. In 2024 hadden we daar een huis gekocht en eind dat jaar zijn we ernaartoe verhuisd. Eindelijk konden we een woning volledig naar eigen smaak inrichten en aanpassen. Hiervoor woonden we in huurhuizen, waar je toch beperkt bent in wat je kunt doen op het gebied van inrichting en aankleding.

In maart kwam daar Raya bij: onze Golden Retriever. Zij liet het huis nog meer tot leven komen — soms letterlijk, in de vorm van een plasje hier en daar, ongelooflijk veel haren en in het begin ook gebroken nachten. Maar we hebben er geen moment spijt van gehad. Zeker omdat het opvoeden van een pup in zekere zin verrassend veel lijkt op het krijgen van een baby. Dat is toch mooi meegenomen.

Op schisisgebied is er dit jaar ook niet veel gebeurd en heb ik weinig tijd besteed aan het onderhouden van de blog (iets met uitstelgedrag), al staat er inmiddels wel een mooi nieuw design op. Wel heb ik dit jaar geworsteld met mijn mentale gezondheid, met name met stress en de herkomst daarvan. Ik kan me ongelooflijk veel zorgen maken over oorlogen, het milieu, werk, wat ik bijdraag aan de samenleving en zelfs over de vraag of ik het wel goed doe in de opvoeding van mijn hond. Daarnaast vind ik het lastig om hiervoor professionele hulp te zoeken. In mijn ogen kan die kostbare tijd vaak beter besteed worden aan mensen die het harder nodig hebben. Toch hoop ik dit in 2026 verder te onderzoeken en misschien alsnog de stap te zetten om hulp te zoeken. Ik sta altijd open voor contact met mensen die met hetzelfde dilemma te maken hebben (gehad).

Ook namens mij voor aan alle lezers een gelukkig en fijn 2026!

Rianne

Vorig jaar vertelde ik dat 2024 een jaar was vol veranderingen en dat Pascal en ik eind december een woning hadden gekregen waar we samen ons paleisje van wilde maken en zouden gaan samenwonen. Ook sloot ik af dat hoe dol ik ook op hem was ik het spannend vond en mijn eigen woning nog even aan zou houden. Ook 2025 was weer een jaar vol veranderingen!

De eerste maanden van het jaar stonden in het teken van het klussen in onze huurwoning en hiervoor samen verf, behang, een nieuwe vloer, gordijnen en nieuwe keuken uitzoeken. Het is ontzettend leuk om te zien hoe alles in die maanden steeds meer vorm kreeg en mooier en mooier werd en we wonen nu in een prachtig huis. Maar het duurde door mijn spanning en emoties ruim een half voor ik echt de stap durfde te zetten om samen te gaan wonen in ons huis. Ondertussen ben ik hier echt gesetteld, voel ik mij thuis en ben ik ook hier gelukkig.

Op werk gebied is er weinig verandert, ik werk nog steeds met plezier als verzorgende IG op een dementerende afdeling. En zoals gewoonlijk is het altijd druk in de zorg en zitten we bijna geen moment stil. Afgelopen week kreeg ik het aanbod om leercoach te worden op de afdeling. Dat betekend dat ik leerlingen en stagiaires mag begeleiden en het hele proces daaromheen mag gaan coördineren. Ik haal er op de werkvloer altijd al veel plezier en energie uit om ze mee nemen in de zorg en te begeleiden, dus dit aanbod heb ik met veel enthousiasme aangenomen.

Verder zijn Pascal en ik af en toe een klein weekendje weg geweest en zijn we in de zomervakantie naar Zuid Limburg geweest waar we ontzettend hebben genoten! Sinds ik in ons huis lekker gesetteld ben, voel ik weer meer ruimte om met mijn hobby stippen op porselein bezig te zijn en heb ik een aantal mooie creaties gemaakt.

Door al deze drukte en veranderingen schiet het bloggen er aardig bij in en heb ik net als Anne maar weinig geschreven. Ik hoop volgend jaar dan ook weer iets vaker een mooie blog te schrijven.

Dan op naar 2026! Dat zal voor Pascal en mij bijzonder beginnen, want op 7 Januari gaan wij een geregistreerd partnerschap aan. Dit gaan we gezellig vieren met familie en vrienden in een Italiaanse Trattoria.

Ik wens iedereen een gelukkig en vooral gezond 2026 toe! Veel liefs Rianne.

Yi

2025 was voor mij een stabiel jaar. Ik woon nog steeds in mijn studentenflat in Groningen, volg nog steeds dezelfde studie Software Engineering en ging in de zomervakantie gewoon weer op pad met mijn vaste vakantievriend. Kort gezegd: geen life-changing-momenten. Wel heb ik dit jaar genoten van veel kleine momenten die ik in deze blog met jullie wil delen.

Een van de hoogtepunten was de vakantie naar Praag. Wat deze vakantie bijzonder maakte was dat we – ondanks dat we samen gingen – ook ruimte namen om ons eigen ding te doen. Terwijl ik mijn hoofd uitzette en als een soort gehypnotiseerde rondzwierf in een special effects museum, stond mijn reisgenoot aan de andere kant van Praag, 216 meter boven de grond, te genieten van het uitzicht vanaf de televisietoren. Aan het einde van de dag kwamen we dan samen en deelden we onder het genot van een lekkere kom noedels onze verhalen. Echt een aanrader: het voelt alsof je binnen je vakantie een kleine mini-vakantie creëert.     

Naast het reizen heb ik dit jaar ook bewust ruimte gemaakt voor dingen buiten mijn studie. Ik volgde lessen bokscoaching, een lichaamsgerichte therapie waarin ik mezelf mentaal weerbaarder maakte door elementen uit het boksen toe te passen. Ook kwam er weer een piano in huis en ik merkte hoe fijn het is om tussen het studeren door gewoon wat te pingelen, zonder doel of zonder prestatiedruk. Verder werd ik opnieuw actief bij een gezelligheidsvereniging en zit ik inmiddels zelfs in het bestuur. En ik heb mijn favoriete denksport uit mijn jeugd nieuw leven ingeblazen door mee te doen aan een schaaktoernooi. Ik eindigde ergens in de middenmoot, maar ging vooral naar huis met nieuwe contacten en leuke gesprekken.

Als ik terugkijk, was 2025 geen jaar van grote mijlpalen, maar van kleine, bewuste keuzes. Van momenten die misschien onopvallend lijken, maar die samen iets waardevols vormen. Ik ben iemand die vaak bezig is met de toekomst. Soms zelfs iets te veel. Dit jaar leerde ik om dat af en toe los te laten en gewoon in het moment te leven.

In 2026 wil ik dat blijven doen: dingen doen omdat ze goed voelen. Meer ruimte voor plezier, nieuwsgierigheid en kleine geluksmomenten.

Ik wens iedereen een gezond en gelukkig nieuwjaar. En vooral: durf te kiezen voor wat jou echt gelukkig maakt.