Even voorstellen- nieuwe blogster: Rianne Seekles

Hoi Allemaal,

Mijn naam is Rianne Seekles en ben 27 lentes jong. Toen ik een aantal weken geleden met het schrijven van deze blog begon (hij ligt al even op de plank) woonde ik nog thuis bij mijn ouders in Hippolytushoef. Dit is een dorpje zo’n 6 km. verwijdert van de afsluitdijk. Op het moment dat ik deze blog plaats, woon ik zo’n 2 weken op mijzelf in Den Oever. Dit is een spannende periode geweest waarin er veel op mij af kwam, en wat de nodige stress met zich mee bracht. Maar de rust is gelukkig terug gekeerd, en mag zeggen dat ik me erg thuis voel in mijn eigen huisje.

In deze eerste blog van mij, zal ik jullie een inkijkje geven in mijn leven. Hoe ben ik de nieuwe blogster voor wij hebben een schisis geworden? Met wat voor schisis ben ik geboren? Hoe was dat voor mij en mijn ouders? En wie ben ik vandaag de dag?

Oproepje op Facebook, nieuwe blogger gezocht.
De laatste jaren vind ik het ontzettend leuk om te schrijven, en het speelde al een tijdje door mijn hoofd om zelf een blog te beginnen om op te schrijven. Maar de grootste vraag die altijd door mijn hoofd speelde was: waarover dan?
Alsof het zo had moeten zijn, kwam niet veel later een oproepje op Facebook van de groep/ blog: wij hebben een schisis. Ze zochten een nieuwe blogger die natuurlijk ook geboren is met een schisis. Dit is mijn kans dacht ik, om over iets te gaan schrijven wat echt inhoud heeft, en iets voor een ander kan betekenen. Ik klom in mijn pen (toetsenbord tegenwoordig), schreef een proefblog en werd uiteindelijk de nieuwe blogster voor: Wij hebben een schisis.

Mijn geboorte, een schok voor mijn ouders.
27 jaar geleden werd ik in het ziekenhuis van Den Helder geboren met een enkelzijdige volledige schisis (lip, kaak en gehemeltespleet aan 1 zijde). Mijn vader had het nog eerder door dan de verloskundige in het ziekenhuis, dat er iets anders was aan mijn gezicht. Omdat mijn ouders van te voren niet wisten dat ik met een schisis geboren zou worden (de techniek was 27 jaar geleden nog niet zover als nu), waren ze enorm geschrokken toen ik geboren werd. En er gingen op dat moment veel zorgen door hen heen. Toen er uiteindelijk een foldertje met informatie kwam, en ze de ergste schok een beetje te boven kwamen, waren ze natuurlijk ontzettend blij dat ik er was.
Daarna ging alles in sneltreinvaart, en werd ik gelijk aangemeld bij het Schisisteam in het VUMC in Amsterdam. Dit team heeft mij en mijn ouders gedurende 18 jaar lang bijgestaan en geholpen bij alle operaties die nodig zijn/ waren voor mijn schisis.

 

 

Hoe was en is het hebben van een schisis voor mij geweest?
Van de eerste jaren, en mijn geboorte weet ik natuurlijk niet meer zo veel. Maar als ik foto’s kijk van toen ik net geboren was, is dat soms nog wel eens een kleine schok en krijg ik nog wel eens tranen in mijn ogen. Het ziet er heftig uit, zeker toen ik net geboren was, en er nog geen operaties waren geweest. Dus dit wekt natuurlijk soms nog emoties op.
De emoties die ik voel als ik naar deze foto’s kijk, hebben uiteraard ook te maken met de weg die je aflegt van baby tot volwassen vrouw. En alle gebeurtenissen rondom je Schisis heen zoals: gepest worden (iets dat veel met je doet als jongere), je anders voelen/ anders zijn, de vele ziekenhuisbezoeken en de operaties. Als je dan zoals ik al zei terugkijkt naar foto’s van vroeger, sta je weer even stil bij al deze gebeurtenissen. Het zal altijd een onderdeel blijven van wie ik ben, en wat mij gevormd heeft.

Hoe is het nu: Acceptatie en trots voor wat ik heb bereikt.
Wat ik in het begin van mijn blog al vertelde, ik ben sinds 2 weken verhuisd naar mijn eigen huisje. En heb daarmee een nieuwe stap in mijn ontwikkeling gezet. Daarnaast werk ik als begeleider op een zorgboerderij voor mensen met een licht verstandelijke beperking. Erg leuk werk op een hele mooie plek, waar ik zeker van geniet. En waar ik trouwens ook verantwoordelijk ben voor de nieuwsbrief iedere maand. Weer iets met schrijven en een toetsenbord haha.
Als ik terugkijk op de weg die ik tot nu toe heb bewandeld, kan ik zeggen dat mijn Schisis mij zeker heeft gevormd. Maar wat ben ik trots op hoe ik mezelf heb ontwikkeld tot de persoon wie ik nu ben, en hoe ik in het leven sta. En ieder mens, met of zonder schisis heeft zo zijn onzekerheden toch?

Sharing is caring!

8 Reactie's
  • Avatar
    Tjitske Kok steenis
    Geplaatst op 14:43h, 04 oktober Beantwoorden

    Hoi Rianne
    Je bent een topper,
    Liefs tjitske

  • Avatar
    Jeanine
    Geplaatst op 16:28h, 04 oktober Beantwoorden

    Hi Rianne,
    Aangrijpend verhaal en herkenbaar. Ik ben de moeder van Bibi (ook een blogster in deze groep) en begrijp je verhaal daarom heel goed. Je mag zeker trots zijn op wie je bent en waar nu staat. Weer een sterke persoonlijkheid met een schisis, dat kan bijna geen toeval zijn!😉
    Succes met alles en hopelijk lezen we nog vaker iets van je.

  • Avatar
    Ineke Lont
    Geplaatst op 16:46h, 04 oktober Beantwoorden

    Hoi Rianne.
    Blog gelezen en vind het knap van je dat je dit zo opschrijft 🙂
    Heel veel plezier en succes met schrijven 🙂

    Liefs Ineke

  • Avatar
    Ineke de Schipper
    Geplaatst op 17:45h, 04 oktober Beantwoorden

    Hey Rianne, ik ken je al wat langer en het is mij echt nog nooit opgevallen… Ik keek er dan ook echt van op van je fb bericht.
    Ik ken jou niet anders als een hartelijke meid, die bovendien altijd heel erg leuk gekleed is. Ik kijk dan ook naar de mens die voor mij staat.
    Ik heb je blog gelezen en je hebt best een lang traject doorgemaakt om te worden wie jij nu bent. Ik vind dat je best trots op jezelf mag zijn. Leuk dat je nu op jezelf woont, weer een stukje overwinning toch. Wie weet, als die rot Corona voorbij is, we elkaar weer tegen komen op een Salsa feestje of een les bij Kees. Top van je blog! Lieve groet van Ineke.

  • Avatar
    Cindy Zwarts
    Geplaatst op 18:21h, 04 oktober Beantwoorden

    Mijn jonge buurmeisje… je bent altijd sprankelend geweest en dat ben je nog steeds.
    Ik ga je blogs volgen hoor! Leuk!!!
    Veel woon plezier in je aller eerste eigen huis!

  • Avatar
    Monique ten Brinke
    Geplaatst op 18:51h, 04 oktober Beantwoorden

    Rianne,
    Jij mag heel trots op jezelf zijn….❤
    Je bent een topper!
    Liefs Monique

  • Avatar
    Jannie de Boer-Zeeman
    Geplaatst op 20:06h, 05 oktober Beantwoorden

    Rianne, echt leuk om jouw verhaal te lezen.
    Ik ben een moeder van een jongen van 36 met net als jij een enkelzijdige schisis. Jouw verhaal is heel herkenbaar. Wij werden indertijd ook verrast door de schisis. Maar na de schrik waren wij heel blij met onze zoon.
    Dus ik ga je zeker volgen succes met je blog🍀🍀

  • Avatar
    Diana
    Geplaatst op 11:09h, 15 oktober Beantwoorden

    Hee Ri, wat een mooie blog! Je hebt heel wat meegemaakt en mag supertrots zijn op wat je allemaal hebt bereikt. Ik ben heel blij dat ik je al mijn hele leven ken 🙂 Leuk dat je gaat bloggen op deze site, ik ga je blogs natuurlijk volgen!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.