Hoi, omdat ik nu een tweede blog heb geschreven, vind ik het wel netjes dat je een beetje weet wie ik ben -mijn eerdere blog ging over de onwetendheid die mensen hebben over een schisis.

Ik ben Vera, vijftien jaar  en ik vind het leuk om muziek te maken (ik speel elektrisch gitaar, vooral rock liedjes!), te schrijven, lezen, boulderen en ik ben graag in de natuur. Het menselijk lichaam vind ik al heel mijn leven super interessant en facinerend, waardoor ik nooit echt een hekel aan doktoren of ziekenhuizen heb (gehad).

 Voor als je het wil weten; ik ben geboren met een enkelzijdige, volledige schisis rechts. Ik hoop dat ik vaker voor wijhebbeneenschisisnederland zal schrijven, en dat je je wellicht een beetje herkend ik wat ik denk/voel en schrijf.

Ik weet niet beter, dan dat ik mijn schisis heb geaccepteerd zoals het is. Misschien komt het doordat ik nooit echt ben gepest -ik denk drie à vier keer een pestsituatie- en sommige klasgenoten juist heel geïnteresseerd waren in alles wat ik had meegemaakt. (Denk aan de operaties, maar ook toen ik in groep 3 vrijwillig terug wilde naar de logopedist -mijn reden: niemand zou me ooit nog mogen en kunnen napraten, ik was het zat. Sommigen wilden weten wat ik deed, of waarom ik al een beugel had en zo.) Toen besefte ik niet hoe bijzonder en mooi dat is, maar nu doe ik dat wel. Dat ik nooit ben gepest, maakt het niet zo dat ik nooit báng was om gepest te worden. Ik zag zelf immers genoeg redenen waarom je mij moest hebben. Maar ik denk dat iedereen dat heeft, met of zonder schisis. Dat is immers vaak -of altijd- de reden dat kinderen beginnen met pesten, het zijn hun eigen onzekerheden.

Omdat ik mijn schisis altijd al heb geaccepteerd zoals het is, ben ik over de schisis niet onzeker -wel andere dingen, welke puber niet. Soms heb ik wel even een soort obsessie met neuzen, als je niet echt vrienden op school hebt, ga je nog meer in de pauzes observeren en vergelijken. (Ik ben erachter gekomen dat bijna iedereen een ‘geodriehoek-neus’ heeft.) Maar vaak gaat dat over en ben ik trots op mijn neus, en als iemand er dan toch wat over wil gaan zeggen, zal ik diegene vertellen dat ik zijn neus net zo scheef als die van mij kan maken -grapje, geweld werkt nooit, en zoooo scheef is het ook weer niet ;).

In ieder geval, dat is het probleem niet. Het probleem zit hem in de zin die men altijd zegt als ik vertel wat ik ‘heb’: “Heb jij een schisis? Dat wist ik helemaal niet! Het is nauwelijks zichtbaar, wat mooi gemaakt!” Ik ben het met ze eens, mijn plastisch chirurg die het heeft gesloten toen ik 3 maanden was, is daarom ook mijn beste en enige held, maar toch doet die opmerking altijd wat met me. Onbewust ligt er een soort toon achter die me lijkt te  zeggen: je mag niet klagen, anderen met een schisis zouden jaloers zijn op hoe mooi het er allemaal uitziet. Het geeft me vaak het gevoel dat ik niet onzeker hoef en mag zijn over mijn litteken, omdat je het nauwelijks ziet.

Wellicht kunnen ze ook ergens niet ‘echt’ geloven dat ik een schisis heb, omdat ze de ‘heftigere’ of in hun ogen ‘minder mooie’ littekens vaker wél gelijk zien, omdat die wat meer opvallen. (Ik vind ieders schisis en litteken even mooi, voor de duidelijkheid.) Hoe dan ook, mensen hebben vaak niet door wat ik denk en voel bij zo’n opmerking, omdat ze het positief en aardig bedoelen. Voor mij voelt het vaak negatief, omdat ik dan wens dat het zichtbaarder was, zodat ik terecht -in de ogen van die mensen die die opmerking plaatsen, denk ik dan op zo’n moment- onzeker mag zijn. De andere opmerking die dan vaak volgt, is net zo pijnlijk: “en wat praat je mooi en verstaanbaar, je hoort nauwelijks” -of niet- “ dat je een schisis hebt!” Jullie moesten eens weten, denk ik dan meestal. Na jaren lang elke dag oefenen en een operatie op m’n vierde, klink ik zo “mooi en verstaanbaar”.  Ik weet niet wanneer de opmerkingen pijnlijker zijn, van mensen die geen schisis hebben en er niet echt iets over weten, of van mensen die zelf een schisis hebben. Bij hen hoor ik soms een heel klein beetje jaloezie/verlangen of zo, omdat ze wellicht wilden dat ze er net zo uitzagen als ik. Ik zal je een geheimpje vertellen, ik dacht soms weleens dat ik er net zo ‘normaal’ uit wilde zien als zij, zodat mensen misschien niet zouden zeggen hoe ‘mooi’ het is en misschien wel willen geloven dat ik het echt heb.  Ik denk soms, mijn schisis is zichtbaar, onzichtbaar. Als je goed kijkt zie je het, maar als je langs me loopt op straat zou je het zomaar over het hoofd kunnen zien. Soms is dat fijn, maar soms dus ook niet.

Ik weet dat de dingen die ik denk, vaak nergens op slaan, en wil ook echt niet klagerig of ondankbaar over komen, want ik ben heel dankbaar voor alles wat ik heb meegemaakt -schisis of niet. Maar ik hoop dat, al is het maar één iemand die dit leest en ooit tegen iemand heeft gezegd, of gaat zeggen, de volgende keer bewuster zal zijn met hoe hij de dingen verwoordt, zich zal realiseren dat het voor een ander anders kan voelen dan je bedoelt. En, ik hoop dat ik niet de enige ben die die opmerkingen vervelend vindt en dat zo voelt.

Groetjes, Vera